Σπάνιο μνημείο λόγου για την Κάρπαθο: Ένα προικοσύμφωνο του 1801


Συγγραφέας : Τσιρπανλής, Ζαχαρίας Ν.
Εκδότης : Ζήτη
Έτος έκδοσης : 2019
ISBN : 9789604565375
Σελίδες : 72
Σχήμα : 21x15
Κατηγορίες : Λαογραφία, Ελληνική Αρχεία - Ιστορία - Ελλάς Δωδεκάνησα - Ιστορία
Σειρά : Σειρά Αυτοτελών Εκδόσεων

9.00 € 7.11 €




Στην Αυγή Δωδεκανησιακή, όπως αναγράφεται, έτος 18ον, περίοδος B', αρ. φ. 437, της 15.2.1940, σελ. 2, ο Εµµανουήλ I. Καρπάθιος, ­τότε Αρχιμανδρίτης, γεννημένος στη Νίσυρο (1888-1972), καταγόµενος από το χωριό Έλυμπος της Καρπάθου- εξέδωσε ένα προικοσύµφωνο της 5.11.1801, µε συμπληρωµατική γαµήλια δωρεά την 1.11.1814. To προικοσύµφωνο έμεινε "κρυµµένο" στην εν λόγω εφηµερίδα. Από την πλούσια καρπαθιολογία, ελάχιστοι, όσο ξέρω, το χρησιμοποίησαν· κι αυτοί, κατά τρόπο αποσπασματικό, χωρίς να μνημονεύουν όρους, θεσμούς, τοπωνύμια, λεξιλόγιο, τη στιγμή μάλιστα που το κείμενό του είναι αρκετά εκτενές και "προκαλεί" ιδιαίτερο σχολιασμό. [...] το κείμενο του προικοσυμφώνου αφήνει αρκετά περιθώρια ερμηνείας θεσµών, προσδιορισμού τόπων, χαρακτηρισμού προσώπων, συνεξέτασης όρων και λέξεων, συγκριτικού ελέγχου, ανάδειξης του γαμήλιου συμβολαίου, κοινωνικο-οικονομικής πρόσληψης του χώρου πριν από την κωδικοποίηση των τοπικών νομικών εθίμων, την 8.2.1864. Για τους παραπάνω λόγους, ας μου επιτραπεί να επανεκδώσω το προικοσύμφωνο του 1801.

Ο Ζαχαρίας Ν. Τσιρπανλής (1938, Κως Δωδεκανήσου) πήρε πτυχίο από τη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. με βαθμό άριστα. Στην ίδια σχολή αναγορεύθηκε και αριστούχος διδάκτορας το 1967. Υπηρέτησε ως επιστημονικός συνεργάτης (1963-1965) του καθηγητή Μ. Ι. Μανούσακα, έπειτα ως βοηθός με τριετή θητεία και ως επιμελητής στο Σπουδαστήριο Νεότερης Ιστορίας του Α.Π.Θ. Το 1972 εκλέχτηκε έκτακτος και το 1975 τακτικός καθηγητής της ιστορίας μέσων και νεότερων χρόνων στη Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 1999 μετακλήθηκε στο τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής του Α.Π.Θ. Κατά διαστήματα, από το 1964, προβαίνει σε διεξοδικές έρευνες στα αρχεία και τις βιβλιοθήκες της Βενετίας, της Φλωρεντίας, του Μιλάνου, της Ρώμης, του Βατικανού, του Μπρίντιζι, της Μάλτας, του Παρισιού. Με υποτροφία της Επιτροπής του Βατικανού για τη μορφωτική συνεργασία, παρέμεινε το 1968-1969 στη Ρώμη ως ειδικός ιστορικός ερευνητής.






e-mail Facebook Twitter